نه طاقت خاموشی، نه میل سخن دارم

بگذاریم احساس هوایی بخورد

روز و روزگار بر شما خوش

ديروز پس از مدتها موفق به كافه نوردي شدم،  تنهايي به كافه كنج رفتم و نسكافه و سيگاري در آرامش نوش كردم، چند روزي است كه سر حال نيستم.

از خودم بدم مي آيد، همان مشكل قديمي كه پا برجاست. اعتماد به نفسم را از دست داده ام. در هر حالي احساس واماندگي و عقب ماندگي مي كنم از چي و از كي آن را نمي دانم و مي دانم از يك چيزي عقب هستم حالا اين چي هست؟ بايد كارآگاهي استخدام كنم.

دلم بر كافه نوردي با قاسم و عليرضا مي تپد وقتي در كنج بودم ياد فرامرز افتادم كه الان مريض است و به گفته دوستان بسيار تحليل رفته او هم به مشكل پدرم مبتلاست برايش آرزوي سلامتي دارم. درست به خاطر ندارم ولي فكر مي كنم حدود دو سال پيش، در كنج عليرضا گفت: كه دوستش مي آيد و دوستش آمد. همان فرامرز بود .مردي از تبار نسل هاي گذشته با چهره اي آشنا كه به نظر مي رسيد حتما قرابتي با شاعران و نويسندگان سالهاي 1300 تا 1320 دارد. همان بود كه در عكس ها ديده بودم. مغرور و پر ادعا همان خصوصيتي كه پيرمردهاي قديمي در مقابل جوانان دارند. با من اختلاف سني زيادي نداشت ولي انگار مي كردم حداقل صد سال از من بزرگتر و با تجربه تر است. بگذريم با سخنانش سعي در آزار من داشت ولي من مي خنديدم چون از اين دست بسيار ديده بودم، قاسم خجالت مي كشيد و طبق معمول و عليرضا همراه من شاد بود. ابياتي از مارگوت بيگل خوانديم و همين طور از ديگران او داستان نويس بود و كتاب مي نوشت از داستانهايش نگفت ولي از فرشته اي كه در روياهايش پرورانده بود كلامي به ميان آورد...... ديگر هرگز فرامرز را نديدم.

 شعر پنجاه سالگي اش را كه بسيار زيباست به طبع و نظرتان مي رسانم، برايش دعا كنيد.

پنجاه

امشب چه دورم از كودكي

چه خسته از جواني

و چه تنها در پيرانه سر.

يادش به خير پدرم

نامم را از حماسه ي " فردوسي " آورد ،

نام كسي كه در واپسين لحظه

سرشار از شور زندگي

                      تكيه داده به صخره اي ،

و هواداران مرگ

با بيرق هاي افراشته ي سياه

                           بيمناك از نگاهش

پر از شوكران ترس شدند .

نام ام ،

نشانه ي عشق ساده ي رستمي ست به دختركي بازيگوش

در نهايت راز سرگرداني اش .

آه ،

امشب چه خرابم

هنوز غزل مي شود هر غصه ام

از بوي شعر حافظ ،

از ناله ي مولانا

مست مي شوم از دق الباب عشق .

وقتي حلاج گفت " انا لحق "

همه ي شحنه هاي پير گفتند

عشق كتمان ايمان است

و باورم شد .

هنوز برايم جامه دران شك و پرسش

راز رباعي هاي" خيام" است

كه فرياد هستي و نيستي را رباعي كرد .

حالا ،

پنجره ها پر است از دوبيتي وداع هاي عاشقانه

افسوسا افسوس

من كجا و شعر كجا ؟

شعر كه مي آيد

جنگل كاج هاي بلند هميشه خيس سبز

پر از "نيما " مي شود

                            در شبهاي دورادور ،

در حافظه ي فصلهاي باران

كه مي خواند :

" ترا من چشم در راهم شباهنگام "

چقدر دلم مي خواهد " بامداد " را ببينم

كه " آيدا " را

" فسخ عزيمت جاودانه " كرد

و با فريادي غرٌان مي سرود

" در اين جا چهار زندان است "

گاهي وقت ها ،

پر از قصه هاي زني تنها مي شوم

با رازي بلند

و هميشه به من مي گفت :

" ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد "

مي روم پشت پنجره اي كه مشرف است به ميداني

كه شاعري خدنگ وار ايستاده بر گل هاي سرخ

                           با دست هايي كه فرياد است

و مي خواند :

" وقتي كه خلق از ميدان توپخانه سرريز مي شود

بايد چارقدي براي دختر رحمان بخرم "

آري ،

خوب يادم است

كه آن افسرده قامت

چگونه زندگي را در رثاي مرگ اميد سرود

" آري ، آري ، زندگي زيباست "

واكنون اين منم

در آستانه ي سايه هاي شك و ايمان

و چقدر ،

" بسترم صدف خالي يك تنهايي است "

ديگر نمي توانم بخوانم با آن شير شرزه

" كسي راز مرا داند ... "

به هر كجا كه نگاه مي كنم

شب است

شبي با پنجاه تاريكي

با پنجاه گور تنهايي

بي ستاره باران جواب قصيده اي ،

و ديگر برادر حماسي ام زمزمه نمي كند

" چه كسي بود صدا زد ،

كفشهايم كو ؟ "

چقدر حيران قدمهاي آن مهربانم

كه هميشه چراغ مي آورد

براي عبور از ذهن بن بست كوچه

در " بي تو مهتاب شبي باز ... "

چقدر دلتنگم

براي جنگل در درازناي شب ها

كه قصه هاي سبز را شليك مي كرد

                                   با پريشاني قلب ،

تا عشق را ستايش كنند بر سجاده ي مرگ .

نه ،

باورم نمي شود كه فصل باران تمام شد

                            در خاطره ي آن زمهرير ،

و درختان نوميد شدند

از ترانه هاي نسيم

و راه هاي ميعاد

از جنون ظلام رقيق شدند

                      در نبض آن روزهاي خوب ،

نه ،

باورم نمي شود كه آن شيرآهن كوه مرد

                                              آن سلطان ،

سفره ي عقد را روايتي مي خواست براي شهادت خويش .

شايد مرا كه تنهايي جهانم

                            بر دار شعر دوستان

تولدي ديگرگونه باشد

در آستانه ي پنجاه روياي متورم

                   از دريچه ي خيالي ناكام .

باري ،

 بايد باور كنم كه مرا تبار خونين ترديد و شعر

جاري مي كند هنوز به ذهن درد مشترك عشق

                            در مدار سلاله ي صداها ،

كه راز " سياهكل" اند

و حماسه ي " تركمن صحرا "

و باور ياراني

          كه صلح خاك بودند

           با تشنگي زمزمه هاي بهاريشان .

حالا كه از پنجاه رودخانه گذشتم

                        از پنجاه كوهستان جان

تنهايي جهان ام

با بارويي از قلب

                          وداع هيابانگ مرثيه هايي ،

كه مرا توانايي سرودنشان نيست

در هنگامه ي بي بديل بودن و نبودن .

اكنون ،

به اندازه ي ياران از دست رفته ،

            در هجوم سنگ نوشته هاي خاموش ام !

بايد صدايشان كنم

و با شاعر انگور هم آواز شوم :

" از سر خاك تو بر مي گشتم

آسمان مرثيه اي نيلي بود

باد بوي تو را در بر داشت

تو به گمنامي گلهاي بيابان بودي

گور تو سنگ نداشت "

اكنون ،

با اين همه درد مشترك

چونان سوگواران دراز گيسو

           ايستاده ام بر آستانه ي پنجاه خزان خودكامه ،

و بايد فرياد بزنم

تنهايي ام را تقسيم خواهم كرد

با ترانه هاي عاشقانه تان

كه جنگل را

هميشه سبز مي خواستيد با شليك باران

و كوچه هاي بن بست را

ميلادي شور انگيز داديداز ياد و خاطره

                              براي نوميدان جهان

و به آفتاب سلامي ابدي كرديد

تا باز دوره كنيم آن كلام مقدستان را

كه " زندگي رسم خوشايندي ست "

                        و بهانه ي فريادي جاودانه ،

براي پنجاهمين آواز آي عشق، آي عشق

متبرك باد اين ترانه و سرود

در رستاخيزي ديگر .

                                                       فرامرز

                                                   15 / 7 / 84  تهران

 

نوشته شده در یکشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸٥ساعت ٥:۳۳ ‎ق.ظ توسط مینا معلم - Mina Moallem نظرات () |