نه طاقت خاموشی، نه میل سخن دارم

بگذاریم احساس هوایی بخورد

سلام بر دوستان

مدتي بود كه از اين صفحه جادويي يا بهتر بگويم فضاي مجازيم دور شده بودم،

نوشتن به من آرامش مي دهد ولي فرصت اندك است و محدوديت بسيار ...

پدرم را به خاك سپرديم در حالي كه جوان و اميدوار بود. روحش  شاد

دلم سوخت و از ته دل هم سوخت،

 احساس خوبي نيست و بيانش مشكل تر.

من براي پدرم صفحات زيادي نوشتم صفحاتي كه حكايت از طول و عرض زندگيمان داشت كه در فرصتي مناسب به صفحه ام منتقل مي كنم.

كوتاه گذر كردي

           از كرانه ي عشق

                              خاموش

                                        نشستي به نظاره

                                                      در زير آن سنگ سرد

**

و ناگاه

گم شدي از نگاهمان

                            و تلي خاك

                                       فرو ريخت

                                                           در همراهيت

***

و ما

        باز گشتيم

                    به كرانه

                                  بي تو

                                              و بي عشق

دوستت دارم پدر

***

بگذريم مي خواستم از بزرگداشت فرامرز بنويسم كه نشد نمي دانم بزرگداشت فرامرز چرا آنطور كه مي بايد مرا مي گرفت، نگرفت و اون سكون و سكوتي كه فرامرز را  در زير خاك مي ستايد و در ديدارهاي جمعه بر سر مزارش عايدم مي شود به مراتب لذت بخش تر از حرف هاي تكراري بود كه شنيده مي شد. آنجا عرصه اي بود براي نمايش و خود نمايي ديگراني كه شايد خود را برتر مي ديدند.

در كل آن مراسم فقط صحبت هاي دوستي بر دلم نشست كه از سر صفا و عشق بود ..

بگذريم ...

حال او نيز خوب است ...

نوشته شده در سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۸٥ساعت ۱٢:۱٩ ‎ب.ظ توسط مینا معلم - Mina Moallem نظرات () |