نه طاقت خاموشی، نه میل سخن دارم

بگذاریم احساس هوایی بخورد

آن يكى از خشم مادر را بكشت              

هم به زخم خنجر و هم زخم مشت‏

آن يكى گفتش كه از بد گوهرى              

ياد نآوردى تو حق مادرى؟‏

هى تو مادر را چرا كشتى؟ بگو            

او چه كرد آخر؟ بگو اى زشت‌خو

گفت كارى كرد كآن عار وى است                  

كشتمش كان خاك ستار وى است‏

گفت آن كس را بكش اى محتشم      

گفت پس هر روز مردى را كشم؟!‏

كشتم او را رستم از خونهاى خلق      

 ناى او برم به است از ناى خلق‏

نفس توست آن مادر بد خاصيت                     

كه فساد اوست در هر ناحيت‏

هين بكش او را كه بهر آن دنى           

هر دمى قصد عزيزى مى‏كنى‏

از وى اين دنياى خوش بر توست تنگ   

از پى او با حق و با خلق جنگ‏

نفس كشتى باز رستى ز اعتذار                    

كس تو را دشمن نماند در ديار

 

اى شهان كشتيم ما خصم برون            

ماند خصمى ز او بتر در اندرون‏

كشتن اين كار عقل و هوش نيست      

شير باطن سخره‏ء خرگوش نيست‏

دوزخ است اين نفس و دوزخ اژدهاست

كاو به درياها نگردد كم و كاست‏

هفت دريا را در آشامد هنوز                

كم نگردد سوزش آن خلق سوز

هم نگردد ساكن از چندين غذا             

تا ز حق آيد مر او را اين ندا

سير گشتى سير؟ گويد نى هنوز        

اينت آتش اينت تابش اينت سوز

عالمى را لقمه كرد و دركشيد                 

معده‏اش نعره زنان، هَلْ مِنْ مزيد

من ز مكر نفس ديدم چيزها               

كاو برد از سحر خود تمييزها

چون كه جزو دوزخ است اين نفس ما        

طبع كل دارد هميشه جزوها

چون كه واگشتم ز پيكار برون                    

روى آوردم به پيكار درون‏

قد رجعنا من جهاد الاصغريم                     

با نبى اندر جهاد اكبريم‏

قوتی خواهم ز حق دریا شکاف                

تا به ناخن برکنم این کوه قاف

سهل شيرى دان كه صفها بشكند            

شير آن است آن كه خود را بشكند

 

 

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٥ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ توسط مینا معلم - Mina Moallem نظرات () |