نه طاقت خاموشی، نه میل سخن دارم

بگذاریم احساس هوایی بخورد

مثل شاخه های لخت، تا کی این چنین غریب
یا همیشه بی نصیب از شکوفه های سیب

ابر سبز من ببار، بر سرم و گرنه باز
می بردندت از برم، بادهای نانجیب

شعرمان تقلبی، دردمان تصنعی
استعاره‌ها ضعیف، واژه‌ها همه غریب

در نگاه آبیت، طرح حوض کوچکی است
ماهی دل مرا، خوب می‌دهد فریب

مثل ماهی اسیر، دل درون سینه‌ام
می‌دود به هر جهت، بی‌قرار و نا‌شکیب

تا فسرده می‌شوم، مثل لحظه‌های زرد
عشق این همیشه سبز می‌زند مرا نهیب

چه روزگار بدی

نوشته شده در سه‌شنبه ۸ خرداد ۱۳۸٦ساعت ٥:٠٧ ‎ق.ظ توسط مینا معلم - Mina Moallem نظرات () |