نه طاقت خاموشی، نه میل سخن دارم

بگذاریم احساس هوایی بخورد

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشته ی صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کُمَیت اشک گلگونم نبودی گرم ره
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع
در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست
این دل زار ِنزار ِاشک بارانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست
ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمال عالم آرای تو، روزم چون شبست
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع
همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو
چهره بنما دلبرا، تا جان بر افشانم چو شمع
سر فرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهر تورا حافظ عجب در سر گرفت 
آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع مهر  

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٥ آبان ۱۳۸٦ساعت ٥:۱۱ ‎ب.ظ توسط مینا معلم - Mina Moallem نظرات () |