سلام بر دوستان

مدتي بود كه از اين صفحه جادويي يا بهتر بگويم فضاي مجازيم دور شده بودم،

نوشتن به من آرامش مي دهد ولي فرصت اندك است و محدوديت بسيار ...

پدرم را به خاك سپرديم در حالي كه جوان و اميدوار بود. روحش  شاد

دلم سوخت و از ته دل هم سوخت،

 احساس خوبي نيست و بيانش مشكل تر.

من براي پدرم صفحات زيادي نوشتم صفحاتي كه حكايت از طول و عرض زندگيمان داشت كه در فرصتي مناسب به صفحه ام منتقل مي كنم.

كوتاه گذر كردي

           از كرانه ي عشق

                              خاموش

                                        نشستي به نظاره

                                                      در زير آن سنگ سرد

**

و ناگاه

گم شدي از نگاهمان

                            و تلي خاك

                                       فرو ريخت

                                                           در همراهيت

***

و ما

        باز گشتيم

                    به كرانه

                                  بي تو

                                              و بي عشق

دوستت دارم پدر

***

بگذريم مي خواستم از بزرگداشت فرامرز بنويسم كه نشد نمي دانم بزرگداشت فرامرز چرا آنطور كه مي بايد مرا مي گرفت، نگرفت و اون سكون و سكوتي كه فرامرز را  در زير خاك مي ستايد و در ديدارهاي جمعه بر سر مزارش عايدم مي شود به مراتب لذت بخش تر از حرف هاي تكراري بود كه شنيده مي شد. آنجا عرصه اي بود براي نمايش و خود نمايي ديگراني كه شايد خود را برتر مي ديدند.

در كل آن مراسم فقط صحبت هاي دوستي بر دلم نشست كه از سر صفا و عشق بود ..

بگذريم ...

حال او نيز خوب است ...

/ 1 نظر / 3 بازدید
محمد آقازاده

سلام . خودت هستي . دختر شوخ و شنگ روزنامه ايران . پدرت چرا رفت . همه پرنده ها مي روند . طاقت قفس زندگي را ندارند . ولي براي ما بدون شان زندگي سخت تر مي شود و دلتنگي همزاد لحظاتمان . خوشحالم يافمت. چهره پخت ات نشان مي دهد چقدر زمان زود مي گذرد. خوشحالم كه هستي . اميدوارم هميشه شاد باشي