آن يكى از خشم مادر را بكشت              

هم به زخم خنجر و هم زخم مشت‏

آن يكى گفتش كه از بد گوهرى              

ياد نآوردى تو حق مادرى؟‏

هى تو مادر را چرا كشتى؟ بگو            

او چه كرد آخر؟ بگو اى زشت‌خو

گفت كارى كرد كآن عار وى است                  

كشتمش كان خاك ستار وى است‏

گفت آن كس را بكش اى محتشم      

گفت پس هر روز مردى را كشم؟!‏

كشتم او را رستم از خونهاى خلق      

 ناى او برم به است از ناى خلق‏

نفس توست آن مادر بد خاصيت                     

كه فساد اوست در هر ناحيت‏

هين بكش او را كه بهر آن دنى           

هر دمى قصد عزيزى مى‏كنى‏

از وى اين دنياى خوش بر توست تنگ   

از پى او با حق و با خلق جنگ‏

نفس كشتى باز رستى ز اعتذار                    

كس تو را دشمن نماند در ديار

 

اى شهان كشتيم ما خصم برون            

ماند خصمى ز او بتر در اندرون‏

كشتن اين كار عقل و هوش نيست      

شير باطن سخره‏ء خرگوش نيست‏

دوزخ است اين نفس و دوزخ اژدهاست

كاو به درياها نگردد كم و كاست‏

هفت دريا را در آشامد هنوز                

كم نگردد سوزش آن خلق سوز

هم نگردد ساكن از چندين غذا             

تا ز حق آيد مر او را اين ندا

سير گشتى سير؟ گويد نى هنوز        

اينت آتش اينت تابش اينت سوز

عالمى را لقمه كرد و دركشيد                 

معده‏اش نعره زنان، هَلْ مِنْ مزيد

من ز مكر نفس ديدم چيزها               

كاو برد از سحر خود تمييزها

چون كه جزو دوزخ است اين نفس ما        

طبع كل دارد هميشه جزوها

چون كه واگشتم ز پيكار برون                    

روى آوردم به پيكار درون‏

قد رجعنا من جهاد الاصغريم                     

با نبى اندر جهاد اكبريم‏

قوتی خواهم ز حق دریا شکاف                

تا به ناخن برکنم این کوه قاف

سهل شيرى دان كه صفها بشكند            

شير آن است آن كه خود را بشكند

 

 

/ 1 نظر / 7 بازدید
آرش خراط

سال نو شما مبارک اولین نفری هستم که سال ۸۶ را به شما تبریک می گوید...نه؟